บทกวีแห่งชีวิต

 

 

 

เมื่อจันทร์คลายพรายรัศมิ์จำรัสห้วง

จากหมู่ดวงดารานภาศรี

มวลหมู่เมฆกลบฟ้าเมื่อราตรี

ถอยทวีแสงวาดเมื่อขาดจันทร์

 

เดือนจะดับแสงใสเมื่อใกล้รุ่ง

เกินผดุงหยุดเดือนสะเทือนขวัญ

ยามเมื่อสิ้นแสงทองส่องชีวัน

ฟ้าก็ผันแปรซ้ำแสนลำเค็ญ

 

เมื่อจันทร์ขึ้นปกคลุมจนมุมเคลื่อน

จวบจนเลื่อนแรมดวงให้ทรวงเข็ญ

รัศมีพริ้งพรากเมื่อจากเพ็ญ

ฟ้าที่เด่นจึงดับพยับพลัน

 

ดุจทำนองรักเช่นเมื่อเด่นเรื้อง

จิตก็เรืองรองหวังถึงฝั่งฝัน

สองดวงใจต่างภักดิ์รักนิรันดร์

มิรู้วันพลัดพรากจะจากร้าง

 

เมื่อคลอนคลายสายรักถึงหนักอก

ทรวงสะทกเกินต่อจะก่อสร้าง

จำจะปล่อยปลดขาดสวาสดิ์วาง

รักจำจางดุจฟ้าเมื่อลาจันทร์

 

ฟ้ากับเดือนเตือนใจให้ประจักษ์

อันว่ารักฤาแน่มักแปรผัน

เกินลิขิตขีดคั่นในสัมพันธ์

ดุจฟ้าอันเด่นดับเมื่อลับเดือน.

 

 

 

 

ภาพจากเนต  เพลง จันทร์  ธนรัฐ ปิ่นเวหา

 

เหมือนเก็บกอบบอบช้ำมาย้ำจิต
ว่าชีวิตคงขาดนิราศฝัน
พบแล้วพรากจากนุชสุดชีวัน
ดั่งฟ้ากั้นขวางให้หัวใจตรม

คืนและวันล่วงผ่านในวารนี้
จบวจีหวานชื่นช่างขื่นขม
รอยรักร้างเลื่อนเตือนอารมณ์
ความระทมหมองเศร้าจึงเข้าเคียง

หวนถวิลวันพบประสบน้อง
ต่างเราสองร้อยกวินมิสิ้นเสียง
อันหวานชื่นหมื่นแสนไม่แม้นเพียง
ที่จำเรียงรสถ้อยเป็นสร้อยวรรค

ยังสง่าอ่าอ้างมิร้างรส
ทุกถ้อยบทติดตรึงซึ้งสลัก
สร้อยอักษรผ่อนปรนเป็นต้นรัก
ยังประจักษ์แจ้งจิตสนิทใจ

ฤาจะพรากจากแล้วหนอแก้วน้อย
น้ำตาพลอยร่วงผ่านเป็นม่านใส
ทุกรอยคำย้ำหนักสลักใน
มิเคยให้สูญสิ้นในจินต์จำ

จึงวจีเอ่ยฝากอย่าพรากนุช
เพียงเพื่อหลุดสวาสดิ์ล่ามเลยงามขำ
รักแล้วเลิกร้างอยู่เหมือนคู่กรรม
จะตอกย้ำรอยไว้ ณ ใจตน

ด้วยแรงรักสมัครมั่นจวบวันนี้
เถิดคนดีสังเกตถ้วนเหตุผล
แล้วจะพบ พจน์รัก สลักมน
อันเปี่ยมล้นเลอค่าให้ตราตรึง.

ภาพจากเนต
เพลง กุมภาพันธ์ ; ปีเตอร์ คอปไดเรนดัล

 

 

 

ใครเล่าจักหลีกพ้นวังวนวัฏ
สุดจะขัดหลีกรึ้งเมื่อถึงฝั่ง
สรรพสัตว์นั่นแท้แค่มรณัง
มิอาจรั้งชีพไว้ดั่งใจปอง

อันมนุษย์สัตว์ใดในโลกหล้า
มรณารออยู่เป็นคู่สอง
เกิดและตายร่วมอยู่ดั่งคู่ครอง
ตามครรลองแห่งธรรมและกรรมเวร

ที่วายชนม์พ้นผ่านซึ่งวารหวัง
หมดกำลังเพียงฝากสิ่งยากเข็ญ
ญาติการ่วมรับช่วยดับเวร
หวังให้เป็นอานิสงส์ส่งเทวัญ

ดั่งคำพระสอนไว้ให้ตระหนัก
จงเพียรพักสดับไว้ไม่แปรผัน
อันสิ่งแท้เที่ยงชี้ในชีวัน
คือ ตาย อันจุดหมายยากถ่ายเท

สัพเพ สัตตา มะรันติจะ  มะริงสุจะ มะริสสาเร
ตะเถวาหัง มะริสสามิ นัตถิ เม เอตถะ สังสะโย

ว่าสัตว์โลกทั้งหลาย ตาย รออยู่
จงหมายรู้ความตายเช่นสายโซ่
ล่ามเอาไว้ผูกหลักเช่นพักโค
สุดจะโผผันผายลี้กายลับ

อนิจจังนั่นแท้มิแปรเปลี่ยน
เกิด แก่เวียน เจ็บลงแล้วปลงดับ
แม้นสังขารก็พังภินท์ทั้งสินทรัพย์
สุดจะนับของเราเกินเอาไป

คงเหลือชื่อชั่วดีมีหลักฐาน
แม้เนิ่นนานยังผนึกจารึกได้
หากทำดีคงมั่นเป็นขวัญใจ
แม้นชั่วไซร้คงสดับรับประณาม

อานิสงส์แห่งคำในธรรมนี้
หากวจีซึ้งซาบมิหยาบหยาม
ขอเป็นแรงกายใจแด่ไทยคาม
สิ้นเคราะห์ความโพยภัยที่ได้พาน

ขอให้สันติธรรมจงนำจิต
พาชีวิตร่มเย็นเป็นสุขศานติ์
ขออวยพรหมู่มิตรหวังนิพพาน
ถึงวิมานวิมุตติศรัยยามไกลกัน.

 

 

 

เสียงครวญแว่วแผ่วมาจากฟ้าใต้
น้ำตาไหลหลั่งชลดั่งคนหมอง
เกือบปีแล้วแลหาน้ำตานอง
กระโจมทองทุ่งร้างเธอห่างลา

แม่สาวเพชรบุรีมาหนีร้าง
ปล่อยอ้างว้างเดียวดายไม่คลายหา
กฐินทุ่งกระโจมทองโอ้น้องยา
มาลับลาร้างไกลไม่หวนคืน

หนึ่งปีที่พลัดกันทุกวันเศร้า
จดหมายเก่าส่งเก็บให้เจ็บฝืน
มิเคยตอบพี่ชายให้คลายคืน
ต้องกล้ำกลืนใจหนาวสาวเพชรบุรี

ข่าวหนุ่มกรุงฯมุ่งหมายมิวายรัก
มาสมัครเคียงครองยิ่งหมองศรี
หอบสร้อยเพชรแหวนทองล้วนของดี
มอบให้ศรีสุดาชื่นทุกคืนวัน

ลืมเสียแล้วทุ่งกระโจมอันโทรมเศร้า
ลืมข้าวเบาไถหว่านที่ผ่านผัน
ลืมแล้วหนอนาร้างเมื่อห่างกัน
ลืมคืนวันแปรไปไม่คะนึง

ยังมั่นสาวเพชรบุรีหามีเปลี่ยน
แม้นวันเวียนล่วงปลิดยังคิดถึง
หนุ่มทุ่งกระโจมจิตยังติดตรึง
เพียรรำพึงเพชรบุรีหามีคลาย

เจียนจะดับชีพลาเมื่อคราห่าง
เห็นทุ่งร้างกระโจมทองยังหมองหมาย
หากบุญก่อนร่วมกรรมดั่งทำนาย
เถิดไม่สายยังแลหาทุกนาที

วันที่เศร้าเหงาจิตด้วยคิดถึง
มารำพึงขอพรดั่งกลอนศรี
หลวงพ่อสาย หลวงพ่อปั่น ให้ฝันดี
เพชรบุรีขวัญยืนจงคืนเคียง.

ภาพ จากเนต

เพลง ไอ้หนุ่มทุ่งกระโจมทอง เสรีย์ รุ่งสว่าง

 

 

  

 

เมื่อยามรักเริงรื่นก็ชื่นสม 

เมื่อยามตรมแรมราถึงคราหมอง

ยากจะหนีห่างสิ้นถวิลครอง

ฤๅครรลองกรรมสร้างให้ร้างรวน

อีกหนึ่งบทกฎหมู่ผู้คุ้มกฎ

เหตุสลดสลักล่วงในดวงจิต 

หญิงคนหนึ่งถูกฆ่าพร่าชีวิต 

ทอดอุทิศสังขารจากการเมือง 

 

สะท้านสะท้อนอ่อนอุราน้ำตาหลั่ง 

ดังดับหวังชาติชื่ออันลือเลื่อง 

สยามเอยหมายมุ่งสู่รุ่งเรือง 

หวังประเทืองรัฐ ราษฎร์ ศาสน์ โสภิณ 

 

แลมาเห็นวันนี้มีแต่ช้ำ 

กระสุนนำประชาธิปไตยไปเสียสิ้น 

นักการเมืองเชื่อมโยงแก๊งค์โกงกิน 

ดุจดั่งริ้นเหลือบไรหาได้อาย 

 

ชาติจะจมจะล่มแล้วเศรษฐกิจ 

จะหมายมีใครคิดนั้นอย่าหมาย 

หนึ่งวันสุขสงบหวังพบพราย 

ยังเลือนหายลบพรากไปจากไทย 

 

เข้าตีรันฟันแทงด้วยแรงรุก 

ยิงสนุกดังสนั่นไม่หวั่นไหว 

ตายเจ็บนับร้อยหรือน้อยไป 

เพื่อประชาธิปไตย...ที่สำคัญ 

 

กี่ชีวิตปลิดปลงตรงจุดนี้ 

ตรงจุดที่ประชาธิปไตยจะตั้งมั่น 

กระสุนมีมากน้อยกว่าร้อยพัน 

เข้าแลกกันกับมาตราประชาธิปไตย 

 

อนาถแท้คนดีมีชื่อเสียง

ยอมลำเอียงยกมือดั่งซื้อได้

หันมามองวันนี้พลีเพื่อใคร 

พลีเพื่อชาติ  ศาสน์ไซร้ ฤาประมุข ???

 

หยุดเสียเถิดเกมอำนาจเพื่อชาติเรื้อง 

หยุดสร้างเรื่องสร้างกระแสเผื่อแผ่สุข 

บอบช้ำกันมานานเกินทานทุกข์ 

ให้ชาติสุข ชนเกษม ธ เปรมปรีดิ์ 

 

หยุดเพียงแค่ อังขณา ที่ลาลับ 

ขอเธอหลับอย่างสงบพบสุขศรี 

ขอให้สิ้นศึกสมัยที่ไทยมี 

ประชาชีได้พบหน้า..ประชาธิปไตย..

 

 

ภาพจากเนต 

เพลง อ.ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี

 

 

 

๔   จึงลำนำพร่ำผ่านต่อน่านฟ้า
เด่นดาราเพ็ญรัศมิ์มิขัดขวาง
ลงเยือนหล้าปรายแสงมิแรงราง
ไฉนทางรักลับกลับมืดแล้ว

๔   หวนถึงนุชเสน่หามื่อคราหนาว      
คืนที่ดาวเรียงริ้วเป็นทิวแถว
ระยับดาวพราวพรายประกายแพรว
ยังผ่องแผ้วพิศวาสมิคลาดคลาย

๔  เพียงรู้สึกว่ารู้เธออยู่ใกล้
แต่เหมือนไกลเพราะไร้สิทธิ์จะคิดหมาย
นับวันจะห่างเหินจนเกินกลาย
อาดูรดายรันทดกำสรดซึ้ง

๔ แม้นหัวใจไร้สิทธิ์จะคิดหวัง
แต่ก็ยังมีสิทธิ์จะคิดถึง
ในเรือนใจแน่นหนักด้วยรักตรึง
กับใครหนึ่งที่ท้อทรมา

๔ ฝากลมร่ำรำเพยที่เอ่ยอ้าง
อย่าเลือนร้างคนขาดวาสนา
ฝากสารใจไปสนองยังน้องยา
คนไกลตา..คนนั้นยังฝันเคียง..

 

 

ละอองฝนหล่นมาจากฟ้ากว้าง

สุดอ้างว้างเดียวดายมิคลายเหงา

ณ ริมทางร้างส่งซึ่งนงเยาว์

ที่ที่เราพบกันก่อนวันลา 

                                

อันครวญโศกวิโยคใจในวันนี้

ฟ้ายังมีอัสสุชลร่วงหล่นหา

ดั่งจะรู้ว่าช้ำที่จำลา

เกินจะหาใดเทียบเปรียบฤดี

                                        

จนล่วงลับทิวาราตรีผัน

กระจ่างจันทร์เหยียบพยับวะวับศรี

ยังคงรอคอยหาทุกนาที

ขอคนดีไกลลับจงกลับคืน

                                        

จะกล่อมขวัญคนดีที่คึดถึง

ให้ตราตรึงหลับฝันในวันชื่น

อิงกายแอบแนบจิตสนิทยืน

มิคลายคืนรักเราแต่เก่ามา

                                           

ฝากอักษรกลอนกวีที่สลัก

ลำนำรักคนเก่าที่เฝ้าหา

สดับถึงตลอดยอดอัปสรา

เทพธิดาดำริหนุนให้อุ่นใจ

                                          

บันดาลดลบันไดไปสู่น้อง

เคียงประคองสัมพันธ์ในวันใหม่

กลับมาเถิดขวัญตายอดยาใจ

ได้ซบไออกอุ่นแนบหนุนนอน

                                                  

จนทิวามาเยือนกาลเคลื่อนคล้อย

วิหคลอยผกผินบินสลอน

ดั่งจะรับนวลร้างที่ห่างจร

ให้กลับคอนคืนเหย้าที่เนาไกล

                                               

ฝากสารมาแด่เธอพร่ำเพ้อจิต

ขอยอดมิตรจงรู้แม้นอยู่ไหน

มีชายหนึ่งร่ำน้ำตาหาคนไกล

ถวิลใจขวัญยืนได้คืนเคียง...

 

 

 

 

จากรุ่งแล้วโชติช่วงจวบล่วงลับ
วารเวียนปรับแปรไปใหม่สู่เก่า
เริ่มจากศูนย์พูนพลอยสู่ร้อยเนา
และซบเซาเสื่อมค่าให้อาดูร

อิฐทุกก้อนย้อนทวนหวนให้คิด
เฉกชีวิตเกิดมาต้องราสูญ
เติบใหญ่ตายดับ ลับ จรูญ
เพิ่มพูน ถอยถด เพิ่ม ลด แล้ว

ป็นวงวัฏฏ์จัดไว้ในมนุษย์
เกินกว่าหยุดยั้งชะลอดังต่อแถว
ต้องประสบทุกคนไม่พ้นแนว
เกิดแล้วแก่ดับลับชีวัน

หามีอมตะหมู่มนุษย์
สิ้นสุดแตกดับจนลับขันธ์
ชั่วดีทำไว้อย่างไรกัน
ยามผันเพียงชื่อให้ลือนาน

หากว่าดีสร้างบุญเป็นทุนทบ
ยามสงบยืนยาวคนกล่าวขาน
ประกอบกรรมชั่วชักยึดหลักพาล
ยามสิ้นวารชั่วช้ายังตราตรึง

เป็นหลักกรรมดั่งเกวียนที่เวียนผ่าน
กี่กัปกาลลึกล้ำรอยกรรมถึง
เช่นรอยบุญหนุนสนิทก็ติดตรึง
ยามลับซึ่งชีพพ้นกุศลเยือน

เป็นอนุสรณ์เตือนใจให้ตระหนัก
จงถือหลักมุ่งเน้น กรรม เป็นเพื่อน
ชั่วดีผลกรรมจะย้ำเตือน
ขึ้นลงเลื่อนก้าวถอยล้วน รอยกรรม