บทกวีแห่งชีวิต

จากรุ่งแล้วโชติช่วงจวบล่วงลับ
วารเวียนปรับแปรไปใหม่สู่เก่า
เริ่มจากศูนย์พูนพลอยสู่ร้อยเนา
และซบเซาเสื่อมค่าให้อาดูร

อิฐทุกก้อนย้อนทวนหวนให้คิด
เฉกชีวิตเกิดมาต้องราสูญ
เติบใหญ่ตายดับ ลับ จรูญ
เพิ่มพูน ถอยถด เพิ่ม ลด แล้ว

ป็นวงวัฏฏ์จัดไว้ในมนุษย์
เกินกว่าหยุดยั้งชะลอดังต่อแถว
ต้องประสบทุกคนไม่พ้นแนว
เกิดแล้วแก่ดับลับชีวัน

หามีอมตะหมู่มนุษย์
สิ้นสุดแตกดับจนลับขันธ์
ชั่วดีทำไว้อย่างไรกัน
ยามผันเพียงชื่อให้ลือนาน

หากว่าดีสร้างบุญเป็นทุนทบ
ยามสงบยืนยาวคนกล่าวขาน
ประกอบกรรมชั่วชักยึดหลักพาล
ยามสิ้นวารชั่วช้ายังตราตรึง

เป็นหลักกรรมดั่งเกวียนที่เวียนผ่าน
กี่กัปกาลลึกล้ำรอยกรรมถึง
เช่นรอยบุญหนุนสนิทก็ติดตรึง
ยามลับซึ่งชีพพ้นกุศลเยือน

เป็นอนุสรณ์เตือนใจให้ตระหนัก
จงถือหลักมุ่งเน้น กรรม เป็นเพื่อน
ชั่วดีผลกรรมจะย้ำเตือน
ขึ้นลงเลื่อนก้าวถอยล้วน รอยกรรม