รอยกรรมเช่นรอยเกวียน

posted on 21 Sep 2008 21:50 by arunsuk in Poem

 

 

 

จากรุ่งแล้วโชติช่วงจวบล่วงลับ
วารเวียนปรับแปรไปใหม่สู่เก่า
เริ่มจากศูนย์พูนพลอยสู่ร้อยเนา
และซบเซาเสื่อมค่าให้อาดูร

อิฐทุกก้อนย้อนทวนหวนให้คิด
เฉกชีวิตเกิดมาต้องราสูญ
เติบใหญ่ตายดับ ลับ จรูญ
เพิ่มพูน ถอยถด เพิ่ม ลด แล้ว

ป็นวงวัฏฏ์จัดไว้ในมนุษย์
เกินกว่าหยุดยั้งชะลอดังต่อแถว
ต้องประสบทุกคนไม่พ้นแนว
เกิดแล้วแก่ดับลับชีวัน

หามีอมตะหมู่มนุษย์
สิ้นสุดแตกดับจนลับขันธ์
ชั่วดีทำไว้อย่างไรกัน
ยามผันเพียงชื่อให้ลือนาน

หากว่าดีสร้างบุญเป็นทุนทบ
ยามสงบยืนยาวคนกล่าวขาน
ประกอบกรรมชั่วชักยึดหลักพาล
ยามสิ้นวารชั่วช้ายังตราตรึง

เป็นหลักกรรมดั่งเกวียนที่เวียนผ่าน
กี่กัปกาลลึกล้ำรอยกรรมถึง
เช่นรอยบุญหนุนสนิทก็ติดตรึง
ยามลับซึ่งชีพพ้นกุศลเยือน

เป็นอนุสรณ์เตือนใจให้ตระหนัก
จงถือหลักมุ่งเน้น กรรม เป็นเพื่อน
ชั่วดีผลกรรมจะย้ำเตือน
ขึ้นลงเลื่อนก้าวถอยล้วน รอยกรรม


Comment

Comment:

Tweet

คำเหล่านี้ไม่เคยล้าสมัย

เดินทางกันต่อไป

#1 By peewa 丕娃 on 2009-01-30 22:54