บทกวีแห่งชีวิต

ละอองฝนหล่นมาจากฟ้ากว้าง

สุดอ้างว้างเดียวดายมิคลายเหงา

ณ ริมทางร้างส่งซึ่งนงเยาว์

ที่ที่เราพบกันก่อนวันลา 

อันครวญโศกวิโยคใจในวันนี้

ฟ้ายังมีอัสสุชลร่วงหล่นหา

ดั่งจะรู้ว่าช้ำที่จำลา

เกินจะหาใดเทียบเปรียบฤดี

จนล่วงลับทิวาราตรีผัน

กระจ่างจันทร์เหยียบพยับวะวับศรี

ยังคงรอคอยหาทุกนาที

ขอคนดีไกลลับจงกลับคืน

จะกล่อมขวัญคนดีที่คึดถึง

ให้ตราตรึงหลับฝันในวันชื่น

อิงกายแอบแนบจิตสนิทยืน

มิคลายคืนรักเราแต่เก่ามา

ฝากอักษรกลอนกวีที่สลัก

ลำนำรักคนเก่าที่เฝ้าหา

สดับถึงตลอดยอดอัปสรา

เทพธิดาดำริหนุนให้อุ่นใจ

บันดาลดลบันไดไปสู่น้อง

เคียงประคองสัมพันธ์ในวันใหม่

กลับมาเถิดขวัญตายอดยาใจ

ได้ซบไออกอุ่นแนบหนุนนอน

จนทิวามาเยือนกาลเคลื่อนคล้อย

วิหคลอยผกผินบินสลอน

ดั่งจะรับนวลร้างที่ห่างจร

ให้กลับคอนคืนเหย้าที่เนาไกล

ฝากสารมาแด่เธอพร่ำเพ้อจิต

ขอยอดมิตรจงรู้แม้นอยู่ไหน

มีชายหนึ่งร่ำน้ำตาหาคนไกล

ถวิลใจขวัญยืนได้คืนเคียง...