รอยคำนึง

posted on 29 Sep 2008 23:05 by arunsuk in Poem

 

 

๔   จึงลำนำพร่ำผ่านต่อน่านฟ้า
เด่นดาราเพ็ญรัศมิ์มิขัดขวาง
ลงเยือนหล้าปรายแสงมิแรงราง
ไฉนทางรักลับกลับมืดแล้ว

๔   หวนถึงนุชเสน่หามื่อคราหนาว      
คืนที่ดาวเรียงริ้วเป็นทิวแถว
ระยับดาวพราวพรายประกายแพรว
ยังผ่องแผ้วพิศวาสมิคลาดคลาย

๔  เพียงรู้สึกว่ารู้เธออยู่ใกล้
แต่เหมือนไกลเพราะไร้สิทธิ์จะคิดหมาย
นับวันจะห่างเหินจนเกินกลาย
อาดูรดายรันทดกำสรดซึ้ง

๔ แม้นหัวใจไร้สิทธิ์จะคิดหวัง
แต่ก็ยังมีสิทธิ์จะคิดถึง
ในเรือนใจแน่นหนักด้วยรักตรึง
กับใครหนึ่งที่ท้อทรมา

๔ ฝากลมร่ำรำเพยที่เอ่ยอ้าง
อย่าเลือนร้างคนขาดวาสนา
ฝากสารใจไปสนองยังน้องยา
คนไกลตา..คนนั้นยังฝันเคียง..

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาทักทายนะครับ..

#4 By Li Su (Arunsuk) on 2008-12-22 10:47

ขอบคุณที่ไปเยี่ยมบลอกค่ะ ฉันคงต้องขอมาอ่านสำนวนในบลอกนี้ เพื่อเพิ่มความรู้ในคลังสมอง ภาษาไทยและจีนฉันไม่แข็งแรงเท่าเทีี่ยมกันค่ะ

#3 By peewa 丕娃 on 2008-10-11 20:37

ดีจัง

ไม่ค่อยได้อ่านคำสวยๆอย่างนี้มานาน
ปรกติเป็นคนชอบเขียนเหมือนกันค่ะ
แต่ไม่สวยขนาดนี้ อิอิ

ขออนุญาตแวะมาบ่อยๆนะ
อัพดึกจังเลยนะคะ ^^"

กลอนเศร้าอีกแล้ว
เหงารึเปล่าคะ อิอิ

#1 By p e p a e *~ on 2008-09-30 00:38