ปรัชญาจากใบไม้
posted on 22 Dec 2008 09:34 by arunsuk in Poem
มองใบไม้ไหวหวิวปลิวจากต้น
หลุดร่วงหล่นจากกิ่งทิ้งสลาย
ทับถมจมสิ้นทั้งดินทราย
ค่าหายขาดลบต้องซบดิน
เคยไสวสดสีสุรีย์ส่อง
ยามแสงต้องเก็จประกายยังหายสิ้น
เมื่อหลุดร่วงลบค่าต้องราคิน
เคียงกับดินรอดับจนลับไกล
เพียงซากใบฝังกลบลบจากหล้า
เมื่อยามราพังผุอายุขัย
กิ่งเมื่อร้างไม่นานเบิกบานใจ
เริ่มใบใหม่เขียวสดขึ้นทดแทน
เป็นปรัชญาว่าไว้ของใบไม้
ทุกสิ่งไซร้อนิจนักหาหนักแน่น
เกิด ดับ ลับ ทิ้ง จาก กิ่งแกน
นี่แหละแก่นอนิจจังให้สังวร..

เมื่อยามราพังผุอายุขัย
กิ่งเมื่อร้างไม่นานเบิกบานใจ
เริ่มใบใหม่เขียวสดขึ้นทดแทน "
เมื่อชีวิตหนึ่งดับ จะมีอีกชีวิตหนึ่งเกิดขึ้น
วงจรของธรรมชาติที่ไม่มีวันสิ้นสุด (ในบางวงการอาจจะเรียกว่าวงจรอุบาทว์)
อ่านๆ แล้วนึกถึงเรื่องเอเลี่ยนยังไงไม่รู้สิ ที่มีตัวแหวกท้องออกมา เจ้าของร่างตาย แต่เอเลี่ยนเกิดออกมา น่ารักเชียว แหะๆ
#1 By Chanter sur la pluie on 2008-12-22 10:02