บทกวีแห่งชีวิต

ดังเดือนเพ็ญเด่นประดับลาลับฟ้า

นิราศหล้าแรมฝืนยังคืนหวน

สถิตแท่นฟ้าขวัญอย่างรัญจวน

เป็นคู่ควรเคียงกันนิรันดร์ไกล

ต่างมนุษย์สุดแสนไม่แม้นฟ้า

คู่ดาราเดือนเด่นเป็นไฉน

ห่างกันนิดยังพ่างว่าห่างไกล

อ่อนไหวอ่อนหวานฤๅรานแล้ว

ถวิลหวังดั่งเดือนเมื่อเลือนฟ้า

ยังกลับมาวาดแวงฉายแสงแก้ว

ด้วยว่ามั่นคงนักเปี่ยมรักแนว

มิคลาดแคล้ววายสวาสดิ์ดังปราศมาน

สลักสร้อยร้อยขวัญจำนรรจ์พจน์

โศกกำสรดเพียงรักสมัครสมาน

อันอ่อนเอื้อนเลือนบ้างใช่ร้างราน

ถวิลกาลรักษาคราระทม

เพียงอุ่นใจไมตรีทวีถ้วน

ให้อุ่นอวลรักชื่นร้างขื่นขม

สนิกสนิทนวลถนอมสิ้นตรอมตรม

ได้ภิรมย์เช่นสลักอักษรา

อธิษฐานผ่านจันทร์ในวันนี้

ถึงคนดีชิดใจที่ใฝ่หา

ทราบสดับกำสรวลสร้อยที่ร้อยมา

จากพี่ยาคนนี้ที่ยังคอย.