บทกวีแห่งชีวิต

เมื่อจันทร์คลายพรายรัศมิ์จำรัสห้วง

จากหมู่ดวงดารานภาศรี

มวลหมู่เมฆกลบฟ้าเมื่อราตรี

ถอยทวีแสงวาดเมื่อขาดจันทร์

เดือนจะดับแสงใสเมื่อใกล้รุ่ง

เกินผดุงหยุดเดือนสะเทือนขวัญ

ยามเมื่อสิ้นแสงทองส่องชีวัน

ฟ้าก็ผันแปรซ้ำแสนลำเค็ญ

เมื่อจันทร์ขึ้นปกคลุมจนมุมเคลื่อน

จวบจนเลื่อนแรมดวงให้ทรวงเข็ญ

รัศมีพริ้งพรากเมื่อจากเพ็ญ

ฟ้าที่เด่นจึงดับพยับพลัน

ดุจทำนองรักเช่นเมื่อเด่นเรื้อง

จิตก็เรืองรองหวังถึงฝั่งฝัน

สองดวงใจต่างภักดิ์รักนิรันดร์

มิรู้วันพลัดพรากจะจากร้าง

เมื่อคลอนคลายสายรักถึงหนักอก

ทรวงสะทกเกินต่อจะก่อสร้าง

จำจะปล่อยปลดขาดสวาสดิ์วาง

รักจำจางดุจฟ้าเมื่อลาจันทร์

ฟ้ากับเดือนเตือนใจให้ประจักษ์

อันว่ารักฤาแน่มักแปรผัน

เกินลิขิตขีดคั่นในสัมพันธ์

ดุจฟ้าอันเด่นดับเมื่อลับเดือน.

ภาพจากเนต  เพลง จันทร์  ธนรัฐ ปิ่นเวหา