คำนึง

posted on 21 Jun 2010 14:27 by arunsuk in Poem

 

 

เมื่อขอบฟ้าสีทองเรืองรองริ้ว

ต้องลับทิวสนธยาทิวาผัน

ลมก็ร่ำเรื่อยรื่นปลุกชื่นพลัน

 กาลอันราตรีจะคลี่ครอง

 

 

เปลี่ยนฉากม่านแดงดาลเมื่อผ่านแล้ว

ก็สิ้นแวววารวันพลันให้หมอง

พยับย่างกระจ่างจับลับครรลอง

สิ้นสีทองสู่สีทึมอึมครึมครัน

 

 

ดั่งฤทัยห่างสิ้นจากจินต์พจน์

สำเนียงจรดจอดจิตจึงบิดผัน

ที่ร้อยร่ำรจนาสารพัน

ให้มีอันพรากพลัดในบัดดล

 

 

ฤาว่าแล้งแล้วคำขาดสำรวจ

จึ่งร้างชวดวรรณศรีทวีผล

เช่นสลักหลุดหายในสายชล

ยากจะค้นยากจะหาแล้วยาใจ

 

 

พยับหมอกออกคลุมทุกมุมเคลื่อน

ประกายเดือนผ่องพรรณวรรณะใส

สาดแสงทาบเทียมฟ้า ณ คราใด

ยังหัวใจชื่นเย็นมิเว้นวาง.

 

 

 

ภาพ : จากเนต

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

#5 By (125.26.224.238) on 2011-12-22 19:36

คุณพีวา..สบายดีนะครับ.
ช่วงนี้งานเอกสารค่อนข้างจะเยอะครับ เลยไม่ค่อยได้ลงกลอนที่ไหน..
ต้องขอบคุณที่แวะมาเสมอๆครับ.

big smile

#4 By Li Su (Arunsuk) on 2010-09-20 00:38

ขอบคุณที่แวะไปที่บลอกนะคะ

ยังไม่ได้ลงบทกลอนใหม่เหรอคะ

ชื่อคุ้น ๆ นะนี่ เท่จัง sad smile

#3 By peewa 丕娃 on 2010-09-13 18:56

ขอบคุณ Peewa ที่แวะมาเยี่ยมเยียนสม่ำเสมอเช่นกันนะครับ

big smile

#2 By Li Su (Arunsuk) on 2010-06-21 17:13

ได้อ่านบทกวีอันไพเราะอีกแล้วHot! Hot! Hot!
หายไปนานนะคะ confused smile sad smile

#1 By peewa 丕娃 on 2010-06-21 16:12