บทกวีแห่งชีวิต

ดูดุจวิหคเขา                 ขาดร้อง              

แดเดียวดั่งใครเขา           สลัดทอด  ทิ้งแฮ 

เพียงเสกสรรสารพร้อง      เพรียกไห้หวนถวิล 

อันใดเยียพี่ให้                 สวาสดิ์หวัง   สิ้นเอย 

อ่อนอกตกกำลัง              ขุ่นข้อง 

ยิ่งหวนยิ่งครวญหลัง          รำพันสรรพ   สารเนอ 

กระอักกระอ่วนป้อง           เผื่อพ้นพิโยคสูญ 

รอยรูปรอยรักเจ้า               คราคนึง

รอยรสถวิลถึง                   ที่พ้อ 

รอยห่วงคล้ายห่วงตรึง         อุระพี่ แล้วเอย 

รอยจิตประหวัดท้อ             เมื่อร้างแรมขวัญ

อันเจตน์สลักร้อง              โคลงครวญ 

เพียงเพื่อฝากสารทวน        ที่ซึ้ง 

สนิกสนิทสรวล                 แดอุ่น นุชเนอ 

ยังติดตราจิตรึ้ง                 ด้วยเนื้อนวลสมร

หวังเพียงสารส่งให้            นงคราญ 

สดับเหตุเทวษปาน            ชีพม้วย 

หากแม้นสบยินสาร            สลักสู่  น้องเอย

จึ่งอักนิษฐ์น้องช่วย            สดับรู้กมลสาร.